Czy istnieją dowody na istnienie koralikowych nanorurek węglowych na bazie ciekłych kulek grafenowych?


Kohlenstoffnanorohre

Wykazano obecność nanorurek węglowych w próbkach szczepionki, a także istnienie nanopulp węglowych oraz ich nexusów i miejsc nukleacji niezbędnych do ich wzrostu i rozwoju.

 

Kulki ciekłego węgla i kryształy grafitu

Przy tej okazji, dwa nowe obrazy uzyskane przez Dr. (Campra, P. 2021a; 2021b) w jego raporcie na temat "możliwych mikrobiotyków w szczepionkach COVID" zostały zidentyfikowane jako nanorurki węglowe, które mają specjalne cechy warte wspomnienia.

Rysunek 1 przedstawia obrazy mikroskopowe szczepionki firmy Pfizer i ich porównanie z obrazami w literaturze naukowej (patrz poniżej).

Wstępna definicja tego, co jest obserwowane, zanim przejdziemy do szczegółowej analizy, jest taka, że są to kule lub kulki ciekłych kryształów węgla i grafitu o kształcie wielościanu lub menisku.

Abb1
Abb. 1. Proben der von Dr. (Campra, P. 2021a; 2021b) erhaltenen Impfstoffe und deren Muster in der wissenschaftlichen Literatur, die Kohlenstoffnanoröhren mit flüssigen Graphenperlen, Perlen und hexagonalen Kristallen aus Graphit oder anderen Materialien bezeichnen. (De-Heer, W.A.; Poncharal, P.; Berger, C.; Gezo, J.; Song, Z.; Bettini, J.; Ugarte, D. 2005 | Nakayama, Y.; Zhang, M. 2001 | Zhang, M.; Li, J. 2009)

 

Obraz w lewym górnym rogu rysunku 1 (rys. 1.si, próbka szczepionki) można opisać jako nić lub włókno o nieco zmiennej grubości, nieprzezroczyste, z pozornie czarnymi kropkami o kształcie okrągłym, elipsoidalnym lub owalnym, idealnie włożonymi i połączonymi.

Na uwagę zasługuje charakterystyczna dla grafenu i węgla krzywizna nici, która oznacza elastyczność i wytrzymałość mechaniczną.

Jest to włókno węglowe lub nanorurka węglowa z ciekłymi kulkami grafenowymi, o czym wspomina praca (De-Heer, W.A.; Poncharal, P.; Berger, C.; Gezo, J.; Song, Z.; Bettini, J.; Ugarte, D. 2005) oraz przegląd kształtów nanorurek węglowych autorstwa (Zhang, M.; Li, J. 2009). Dodatkowy dowód na ten wynik można zobaczyć na rysunku 2.

Abb2
Rys. 2. Obrazy z literatury naukowej potwierdzają obecność nanorurek lub włókien węglowych z kulkami węglowymi lub ciekłym grafenem (De-Heer, W.A.; Poncharal, P.; Berger, C.; Gezo, J.; Song, Z.; Bettini, J.; Ugarte, D. 2005), chociaż inne materiały, takie jak magnez (Mg), aluminium (Al), żelazo (Fe) i inne mogą być również włączone, jak wykazano Song, L.; Holleitner, A.W.; Qian, H.; Hartschuh, A.; Döblinger, M.; Weig, E.M.; Kotthaus, J.P. 2008 | Zhang, Y.; Li, R.; Zhou, X.; Cai, M.; Sun, X. 2008).

Odkrycie sfer węglowych lub ciekłego grafenu datuje się od badań (De-Heer, W.A.; Poncharal, P.; Berger, C.; Gezo, J.; Song, Z.; Bettini, J.; Ugarte, D. 2005), w których zaobserwowali oni takie formacje metodą elektrycznego wyładowania łukowego w atmosferze helu.

Właściwości mechaniczne nanorurek węglowych

Według słów badaczy:

"Mikroskopia elektronowa ujawnia lepką, amorficzną warstwę węgla pokrywającą powierzchnie milimetrowej wielkości kolumnowych struktur nanorurkowych, które tworzą złoże katodowe. Wewnątrz nanorurek na powierzchni tych kolumn często można znaleźć regularnie rozmieszczone kuliste kuleczki submikrometrowej wielkości amorficznego węgla. Najwyraźniej ciekłe krople węgla tworzą się na anodzie, a szybkie odparowanie nadaje im powierzchnię szkła węglowego. Nanorurki krystalizują się wewnątrz pokrytych szkłem i przechłodzonych kropel ciekłego węgla. Warstwa węglowo-szklana ostatecznie powleka nanorurki przy powierzchni, powodując ich zbijanie się w kulki."

Wytwarzanie nanorurek za pomocą ciekłych kulek węglowych zostało również potwierdzone przez (Kohno, H.; Yoshida, H.; Kikkawa, J.; Tanaka, K.; Takeda, S. 2005).

Oznacza to, że obiekty zaobserwowane w próbkach szczepionek zostały wytworzone bardzo specyficznymi technikami, mającymi na celu wytworzenie wielościennych nanorurek węglowych MWCNT, które następnie prowadzą do powstania wspomnianych lepkich kropel węgla.

Według (Song, L.; Holleitner, A.W.; Qian, H.; Hartschuh, A.; Döblinger, M.; Weig, E.M.; Kotthaus, J.P. 2008), funkcją tych lepkich kulek węglowych jest wzmocnienie i poprawa właściwości mechanicznych nanorurek węglowych, co pozwoliłoby na lepszą adhezję i przyczepność, jak podano we wstępie ich pracy:

"Pobliskie kulki mogłyby stanowić punkt uchwytu uwalniający poślizg pomiędzy matrycami gospodarza a filamentami. Ostatnio w produktach wyładowań łukowych zaobserwowano nanorurki węglowe pokryte szklanymi kulami węglowymi, a krótkie kule węglowe z wystającymi stożkami wytworzono w procesie katalitycznym."

Jednakże, zastosowania tych obiektów są bardzo szerokie i obejmują "optoelektronikę", ponieważ te "nanołańcuchy" mogą działać jak "nanodruty", które mogą być wykorzystane do tworzenia nanoskalowych układów scalonych o wyższym stopniu swobody w ich modelowaniu (Zhang, Y.; Li, R.; Zhou, X.; Cai, M.; Sun, X. 2008).

Prawy górny obraz na Rysunku 1 (Rys. 1.sd) można opisać jako filament wykazujący silną fluorescencję i elastyczność, z jakimiś skrystalizowanymi, lekko heksagonalnymi tworami na końcach, które mogą przypominać elektrody.

Zgodnie z pracami (Nakayama, Y.; Zhang, M. 2001) oraz (Zhang, M.; Li, J. 2009), są one w rzeczywistości włóknami węglowymi lub nanorurkami węglowymi z amorficznym lub polikrystalicznym grafitem na końcach, powstałymi w procesie wytwarzania, co czyni je czystym nadprzewodnikiem (Simonelli, L.; Fratini, M.; Palmisano, V.; Bianconi, A. 2006).

Zakończenia polikrystalicznego grafitu mają zwykle wielkość 100-200 nm i nie zniekształcają właściwości nanorurek węglowych, którym nadają inne właściwości, a mianowicie pełnią rolę elektrod.

Te skrystalizowane struktury składają się z wielu warstw grafenu, około 15 lub więcej, stopionych razem przez ciepło wyładowań elektrycznych wymaganych do wytworzenia nanorurek.

Gdy metodą wytwarzania nanorurek węglowych jest wyładowanie łukowe przy różnych prądach, a w elektrodach zastosowany jest grafit, okazuje się, że nanorurka węglowa uzyskuje na swoich końcach (jako że pełnią one rolę anody i katody) wspomniane wyżej skrystalizowane struktury grafitowe, co odnotowano w pracy (Karmakar, s. 2020).

Zainteresowanie wykorzystaniem technologii wyładowań łukowych do produkcji tych materiałów jest proste, jak wyjaśnia badacz:

"Wytworzone za pomocą łuku elektrycznego CNTs (nanorurki węglowe) i LGs (arkusze grafenu) są w większości wolne od defektów i dlatego bardzo przydatne w wielu zastosowaniach technologicznych i biomedycznych",

stwierdzenie, które jest potwierdzone przez (Popov, V.) N. 2004 | Ayodele, O.O.; Awotunde, M.A.; Shongwe, M.B.; Adegbenjo, A.O.; Babalola, B.J.; Olanipekun, A.T.; Olubambi, P.A. 2019). Dodatkowe dowody można zobaczyć na rysunku 3.

Abb3
Rys. 3. Struktury krystaliczne grafitu połączonego z nanorurkami węglowymi.

Obwody elektroniczne

Choć byłby to temat na osobny artykuł, warto zauważyć, że nanorurki węglowe mogą być wykorzystywane do konfigurowania funkcjonalnych obwodów elektronicznych bez obecności pól elektromagnetycznych lub fal elektromagnetycznych (EM).

Oznacza to, że "Teslaphoresis" nie jest koniecznie wymagana do konfiguracji obwodów potrzebnych dla różnego rodzaju czujników, ponieważ roztwór arkuszy grafenu, nanorurek węglowych i polimerów lub hydrożeli pozwala na konfigurację przypadkowych i pozornie nieuporządkowanych ścieżek przewodzenia elektrycznego. Twierdzą tak badacze (Yuan, C.; Tony, A.; Yin, R.; Wang, K.; Zhang, W. 2021) w swoich pracach nad czujnikami dotykowymi i pojęciami nanokompozytowymi węglowo-polimerowymi, patrz rysunek 4.

Abb4
Rys. 4. Przewodnictwo elektryczne powstaje pomiędzy nanorurkami węglowymi w kontakcie z arkuszami grafenowymi, co samo w sobie tworzy obwód elektroniczny. (Yuan, C.; Tony, A.; Yin, R.; Wang, K.; Zhang, W. 2021)

Z drugiej strony, rysunek 4 przedstawia również właściwości mechaniczne grafenu i nanorurek węglowych w warunkach indukowanej termicznie ekspansji i kompresji, co czyni je idealnymi materiałami do zastosowań w miękkiej elektronice w biomedycynie.

W sumie warunki, na które badacze (Yuan, C.; Tony, A.; Yin, R.; Wang, K.; Zhang, W. 2021) byli narażeni w swoich badaniach, są bardzo podobne do tych, jakie panują w fiolkach ze szczepionkami, co pozwala przypuszczać, że zidentyfikowane już w próbkach materiały i przedmioty mogły działać w ten sposób w ciałach zaszczepionych osób.

Kwestie te są spójne z tym, co zostało już powiedziane na temat bezprzewodowych sieci nanokomunikacyjnych dla nanotechnologii w ludzkim ciele, które wyraźnie wskazują na sprzęt wykonany z grafenowych kropek kwantowych, biosensorów i innych nanourządzeń do monitorowania, zbierania danych i interakcji z ciałem.

Innym przykładem obwodu jest praca (Gupta, S.; Meek, R. 2020) nad wysokowydajnym termoelektrochemicznym pozyskiwaniem energii z hybrydowych aerożeli węglowych nanorurkowo-grafenowych, patrz rysunek 5.

W tym przypadku tworzony jest obwód zbierający energię, który może służyć jako bateria dla nanourządzeń Internetu NanoThings (IoNT), a w szczególności dla aplikacji wewnątrz ciała.

Oznacza to, że podstawowe komponenty tego urządzenia magazynującego energię są już zawarte w roztworach wodnych szczepionek, co odpowiada również potrzebie zasilania niektórych nanourządzeń (nano-routerów, nano-interfejsów, nano-biosensorów) w bezprzewodowej sieci nanokomunikacyjnej, aby transmitować i przesyłać pakiety danych przy jak najmniejszym zużyciu energii.

Abb5
Rys. 5. Zwróć uwagę na chaotyczny układ po prawej stronie składający się z nanoszkieletów tlenku grafenu i nanorurek węglowych. Zostały one uzyskane z ciasta aerożelowego. (Gupta, S.; Meek, R. 2020)

 

 

Neuromodulacja

Jeden z artykułów powołujący się na pracę (De-Heer, W.A.; Poncharal, P.; Berger, C.; Gezo, J.; Song, Z.; Bettini, J.; Ugarte, D. 2005) jest bardzo istotny dla zastosowań nanorurek węglowych w dziedzinie neurobiologii.

Jest to publikacja (Zwawi, M.; Attar, A.; Al-Hossainy, A.F.; Abdel-Aziz, M.H.; Zoromba, M.S. 2021), która łączy zastosowanie przewodzącego polimeru polipirolu (PPy-polipirolu) domieszkowanego wielościennymi nanorurkami węglowymi w urządzeniach optoelektronicznych do zastosowań biomedycznych.

Należy zaznaczyć, że jedną ze znanych nauce form neuromodulacji/neurostymulacji jest optoelektronika i optogenetyka, co zostało już wyjaśnione we wpisie o stymulacji mózgu falami elektromagnetycznymi EM.

Przeglądając literaturę naukową dotyczącą polipirolu, grafenu i nanorurek węglowych stwierdzono, że ich połączenie jest dość powszechne, nawet po dodaniu deskryptora wyszukiwania "neurony" (znaleziono ponad 2000 artykułów naukowych).

Abb6
Rys. 6. Spektroskopia ramanowska polipirolu i jego kombinacji z tlenkiem grafenu. Wartości Ramana są zbliżone do obserwowanych w badaniach przeprowadzonych przez dr Camprę. (Fan, X.; Yang, Z.; He, N. 2015)

 

Bez przeprowadzenia bardziej szczegółowego wyszukiwania, odniesiono się do badań (Fabbro, A.; Cellot, G.; Prato, M.; Ballerini, L. 2011) zatytułowanych "Interconnecting neurons with carbon nanotubes: (re)engineering neuronal signalling", w których nanorurki węglowe, nanosieci grafenowe i polipirol stanowią niezbędne i konieczne materiały dla neuronalnej optoelektroniki.

W artykule stwierdza się więc, że:

"Rusztowania CNT (carbon nanotube) promują wzrost, różnicowanie i przetrwanie neuronów oraz zmieniają ich właściwości elektrofizjologiczne.

Te właściwości czynią CNTs atrakcyjnym materiałem do rozwoju systemów nano-biohybrydowych, które mogą kontrolować zachowania specyficzne dla komórek w hodowanych sieciach neuronalnych.

Głównym celem tego krótkiego przeglądu jest pokazanie, jak rusztowania nanorurkowe mogą wpływać na zdolność sygnalizacji neuronów.

W szczególności skupimy się na bezpośrednich i specyficznych interakcjach pomiędzy tym syntetycznym nanomateriałem a biologicznymi błonami komórkowymi, jak również na zdolności CNTs do wzmacniania interfejsów zaprojektowanych do rejestrowania lub stymulowania aktywności neuronów.... Dlatego szczególnie ważne jest, aby lepiej zrozumieć wpływ usieciowania neuronów za pomocą CNTs na ich działanie."

Praca potwierdza również zdolność nanorurek węglowych do interakcji z błonami neuronów, co prowadzi do sprzężenia elektrycznego i ich integracji ze strukturą neuronów.

Implikuje to możliwość neurostymulacji potencjałami o częstotliwości elektromagnetycznej, które oddziałują na synapsę, regulując jej plastyczność i wyzwalając retransmisję bodźców i sygnałów.

Badacze nie biorą jednak pod uwagę problemów cytotoksyczności i genotoksyczności, które były już znane w literaturze naukowej.

 

Przewodnictwo elektryczne zmienia i pobudza tkankę neuronalną, ponieważ nanorurki węglowe działają jak neuroelektrody, zauważa w następnym akapicie:

"Zbadano możliwość elektrycznej stymulacji neuronów poprzez warstwy CNT i wykazano, że CNT stanowią odpowiedni i wydajny interfejs dla bezpośredniej stymulacji komórek neuronalnych zasianych na samych nanorurkach. Potwierdzają to prace (Liopo, A.V.; Stewart, M.P.; Hudson, J.; Tour, J.M.; Pappas, T.C. 2006 | Mazzatenta, A.; Giugliano, M.Campidelli, S.; Gambazzi, L.; Businaro, L.; Markram, H.; Ballerini, L. 2007 | Wang, K.; Fishman, H.A.; Dai, H.; Harris, J.S. 2006). Ostatnio, na co zwracają uwagę (Fabbro, A.; Cellot, G.; Prato, M.; Ballerini, L. 2011), prowadzone są badania łączące kolageny i polimery, takie jak wspomniany wcześniej polipirol, z jedno- i wielościennymi nanorurkami węglowymi, które "działają jak nanostrukturalne elektrody do dostarczania bodźców elektrycznych w wielu miejscach lub do rejestracji neuronalnych sygnałów elektrycznych....".

Elektrody oparte na CNT były w pełni biokompatybilne, a ich ulepszone właściwości elektrochemiczne umożliwiły wysoce dokładne pozakomórkowe zapisy aktywności elektrycznej neuronów korowych umieszczonych bezpośrednio na elektrodach. " Patrz (Gabay, T.; Jakobs, E.; Ben-Jacob, E.; Hanein, Y. 2005).

Abb7
Abb. 7. Neuronale Kultur in Hippocampus-Membranen, die das verflochtene Gewebe aus Kohlenstoffnanoröhren und Neuronen zeigt. Man beachte die miteinander verbundenen Fasern, die die die elektrische Leitfähigkeit des Gewebes erhöhen und so Abkürzungen für die neuronale Kommunikation schaffen (Cellot, G.; Cilia, E.; Cipollone, S.; Rancic, V.; Sucapane, A.; Giordani, S.; Ballerini, L. 2009 | Fabbro, A.; Cellot, G.; Prato, M.; Ballerini, L. 2011).

Wśród materiałów łączonych z nanorurkami węglowymi, w przeglądzie (Fabbro, A.; Cellot, G.; Prato, M.; Ballerini, L. 2011) zwraca się uwagę na glikol polietylenowy PEG, polietylenoiminę PEI, azotek tytanu TiN, polipirol PPy oraz platynę Pt, które są również wykorzystywane do tworzenia struktur krystalicznych pełniących rolę elektrod na końcach nanorurek węglowych.

Podsumowując, obecność nanorurek węglowych w ich różnorodnych formach jest wysoce prawdopodobne, że ich celem jest neuromodulacja i stymulacja mózgu, co czyni ich obecność w próbkach szczepionek niezwykle niepokojącą.

Bibliografia

  1. Ayodele, O.O.; Awotunde, M.A.; Shongwe, M.B.; Adegbenjo, A.O.; Babalola, B.J.; Olanipekun, A.T.; Olubambi, P.A. (2019). Compuestos de matriz intermetálica reforzados con nanotubos de carbono: desafíos de procesamiento, consolidación y propiedades mecánicas = Mit Kohlenstoffnanoröhren verstärkte Verbundwerkstoffe mit intermetallischer Matrix: Verarbeitungsprobleme, Konsolidierung und mechanische Eigenschaften. The International Journal of Advanced Manufacturing Technology, 104(9), pp. 3803-3820. https://doi.org/10.1007/s00170-019-04095-1

  2. Campra, P. (2021a). Observaciones de posible microbiótica en vacunas COVID RNAm Version 1. http://dx.doi.org/10.13140/RG.2.2.13875.55840

  3. Campra, P. (2021b). Detección de grafeno en vacunas COVID19 por espectroscopía Micro-RAMAN. https://www.researchgate.net/publication/355684360_Deteccion_de_grafeno_en_vacunas_COVID19_por_espectroscopia_Micro-RAMAN

  4. Cellot, G.; Cilia, E.; Cipollone, S.; Rancic, V.; Sucapane, A.; Giordani, S.; Ballerini, L. (2009). Los nanotubos de carbono podrían mejorar el rendimiento neuronal al favorecer los atajos eléctricos = Nanorurki węglowe mogą poprawić wydajność neuronów poprzez sprzyjanie skrótom elektrycznym. Nature nanotechnology, 4(2), s. 126-133. https://doi.org/10.1038/nnano.2008.374

  5. De-Heer, W.A.; Poncharal, P.; Berger, C.; Gezo, J.; Song, Z.; Bettini, J.; Ugarte, D. (2005). Carbón líquido, perlas de vidrio de carbono y cristalización de nanotubos de carbono = Ciekły węgiel, kulki węglowo-szklane i krystalizacja nanorurek węglowych. Science, 307(5711), str. 907-910. https://doi.org/10.1126/science.1107035

  6. Fabbro, A.; Cellot, G.; Prato, M.; Ballerini, L. (2011). Interconexión de neuronas con nanotubos de carbono : (re) ingeniería de la señalización neuronal = Łączenie neuronów z nanorurkami węglowymi::(re) engineering neuronal signaling. Progress in brain research, 194, pp. 241-252. https://doi.org/10.1016/B978-0-444-53815-4.00003-0

  7. Fan, X.; Yang, Z.; He, N. (2015). Compuestos de polipirrol / grafeno nanoestructurados jerárquicos como electrodo supercondensador = Hierarchiczne nanostrukturalne kompozyty polipirolu/grafenu jako elektroda superkondensatora. RSC advances, 5(20), pp. 15096-15102. https://doi.org/10.1039/C4RA15258A

  8. Gabay, T.; Jakobs, E.; Ben-Jacob, E.; Hanein, Y. (2005). Autoorganización diseñada de redes neuronales utilizando grupos de nanotubos de carbono = Inżynierska samoorganizacja sieci neuronowych z wykorzystaniem klastrów nanorurek węglowych. Physica A: Statistical Mechanics and its Applications, 350(2-4), pp. 611-621. https://doi.org/10.1016/j.physa.2004.11.007

  9. Gupta, S.; Meek, R. (2020). Recolección de energía termoelectroquímica de alta eficiencia a partir de aerogeles 'híbridos' de nanotubos de carbono y grafeno = Wysoko wydajny termoelektrochemiczny zbiór energii z hybrydowych aerożeli grafen-nanorurki węglowe. Applied Physics A, 126(9), pp. 1-12. https://doi.org/10.1007/s00339-020-03902-x 

  10. Karmakar, S. (2020). Síntesis selectiva de nanotubos de carbono de CC generados por arco de carbono y grafeno en capas y el mecanismo asociado = Selektywna synteza generowanych łukiem węglowym DC nanorurek węglowych i grafenu warstwowego oraz mechanizm z tym związany. Nanotechnology, 32(10), 105602. https://doi.org/10.1088/1361-6528/abcdcd

  11. Kohno, H.; Yoshida, H.; Kikkawa, J.; Tanaka, K.; Takeda, S. (2005). Perlas de carbono en nanocables semiconductores = Kulki węglowe na nanowłóknach półprzewodnikowych. Japanese journal of applied physics, 44(9R), 6862. https://doi.org/10.1143/JJAP.44.6862

  12. Liopo, A.V.; Stewart, M.P.; Hudson, J.; Tour, J.M.; Pappas, T.C. (2006). Biocompatibility of native and functionalized single-walled carbon nanotubes for neuronal interface. Journal of nanoscience and nanotechnology, 6(5), pp. 1365-1374. https://doi.org/10.1166/jnn.2006.155

  13. Mazzatenta, A.; Giugliano, M.; Campidelli, S.; Gambazzi, L.; Businaro, L.; Markram, H.; Ballerini, L. (2007). Interfaz de neuronas con nanotubos de carbono: transferencia de señales eléctricas y estimulación sináptica en circuitos cerebrales cultivados = Interfacing neurons with carbon nanotubes: electrical signal transfer and synaptic stimulation in cultured brain circuits. Journal of Neuroscience, 27(26), pp. 6931-6936. https://doi.org/10.1523/JNEUROSCI.1051-07.2007

  14. Nakayama, Y.; Zhang, M. (2001). Síntesis de nanocapletos de carbono por deposición de vapor químico térmico catalítico = Synteza nanokapsułek węglowych przez katalityczne termiczne osadzanie par chemicznych. Japanese Journal of Applied Physics, 40(5B), L492. https://doi.org/10.1143/JJAP.40.L492 

  15. Popov, V.N. (2004). Nanotubos de carbono: propiedades y aplicación = Nanorurki węglowe: właściwości i zastosowanie. Materials Science and Engineering: R: Reports, 43(3), pp. 61-102. https://doi.org/10.1016/j.mser.2003.10.001

  16. Simonelli, L.; Fratini, M.; Palmisano, V.; Bianconi, A. (2006). Posible superconductividad limpia en cristales de nanotubos dopados = Możliwe czyste nadprzewodnictwo w domieszkowanych kryształach nanorurek. Journal of Physics and Chemistry of Solids, 67(9-10), pp. 2187-2191. https://doi.org/10.1016/j.jpcs.2006.06.001

  17. Song, L.; Holleitner, A.W.; Qian, H.; Hartschuh, A.; Döblinger, M.; Weig, E.M.; Kotthaus, J.P. (2008). Un collar de cuentas de nanofilamento de carbono = Naszyjnik z nanofilamentów węglowych. The Journal of Physical Chemistry C, 112(26), pp. 9644-9649. https://doi.org/10.1021/jp8018588

  18. Wang, K.; Fishman, H.A.; Dai, H.; Harris, J.S. (2006). Estimulación neuronal con una matriz de microelectrodos de nanotubos de carbono = Neuronalna stymulacja za pomocą matrycy mikroelektrod z nanorurek węglowych. Nano letters, 6(9), pp. 2043-2048. https://doi.org/10.1021/nl061241t

  19. Yuan, C.; Tony, A.; Yin, R.; Wang, K.; Zhang, W. (2021). Sensores táctiles y térmicos construidos a partir de nanocompuestos de polímero de carbono: una revisión crítica = Czujniki dotykowe i termiczne zbudowane z nanokompozytów węglowo-polimerowych - przegląd krytyczny. Sensors, 21(4), 1234. https://doi.org/10.3390/s21041234 

  20. Zhang, M.; Li, J. (2009). Nanotubos de carbono en diferentes formas = Nanorurki węglowe w różnych kształtach. Materials today, 12(6), pp. 12-18. https://doi.org/10.1016/S1369-7021(09)70176-2

  21. Zhang, Y.; Li, R.; Zhou, X.; Cai, M.; Sun, X. (2008). Auto-organización Crecimiento de MgAl2O4 basado en nanocadenas heteroestructurales = Samoorganizujący się wzrost nanołańcuchów MgAl2O4 na bazie heterostrukturalnej. The Journal of Physical Chemistry C, 112(27), pp. 10038-10042. https://doi.org/10.1021/jp801439r

  22. Zwawi, M.; Attar, A.; Al-Hossainy, A.F.; Abdel-Aziz, M.H.; Zoromba, M.S. (2021). Polipirrol / compuesto de nanotubos de carbono de paredes múltiples funcionalizadas para aplicaciones de dispositivos optoelectrónicos = Kompozyt polipirolu/funkcjonalizowanych wielościennych nanorurek węglowych do zastosowań w urządzeniach optoelektronicznych. Chemical Papers, pp. 1-15. https://doi.org/10.1007/s11696-021-01830-5